در این شب همیشگی در حالی که انتظار امتحان فردایم را می کشم به یاد خیلی چیز ها افتادم ، همیشه همینطور بوده ، در بدترین شرایط مغزه پوسیدم شروع به کار کردن می کنه . باور نمی شه بالاخره روزی رسیده که می تونم با صدای کریس دی برگ کنار بیام . باور نمی شه که بالاخره دلم برای بابام سوخت .

برای همه ی داشته هاش و نداشته هاش. برای هر چیزی که از دست داد . برای هر چیزی که زندگی نبوغانه اش رو خراب کرد . حتی برای دختر عوضیش ،  من .

باورم نمی شه برای پدری می نویسم که این چند سال ، بدون اینکه بدونه ، هکتارها با من فاصله داشت .

واقعا مسخرس وقتی که این همه با بابام فاصله دارم ، به پله هایی که برای رسیدن به تو سقوط کردم ، فکر  می کنم . و بعد با دوست هام سر تفاوت علمی تخیلی با رئالیستم ، بحث کنم .

پدر من نه پولدار بود . نه خاص . نه مهربان .

هنوز فراموش نمی کنم روز هایی که مثل ارتشی ها دختر 5 ساله اش را روی پایش می گذاشت  و برایش "قصه های من و پسرم " را می خواند . و من به اجبار ناچار به گوش دادنِ  قصه های سیاسی و  خسته  کننده ی یک نویسنده ی  کمونیستم بودم  که از روزهای زندگی ِ پسرش می گفت و از پشت پنجره با حسرت به بچه های که با هم بازی می کردند ، نگاه می کردم .

پدر از همان روز اول هیچی نبود . پدر من فقط پدر  بود . فقط پدر...

حالا دیگر امکان ندارد من و پدرم یک جا بشینیم و برای هم قصه ببافیم . در این سال ها هر دو ما عوض شدیم ولی او خیلی بیشتر .

 و من هنوز  به قول ابلهانه ای که به پدر دادم فکر می کنم ...

- قول میدهم یک روز نویسنده ی بزرگی شوم ، بابا...

بابا! چه نام غریبی ...

پی اس : خیلی فکر کردم که این نوشته رو اینجا بذارم یا نه ، اما دیدم وقتی مخاطب این نوشته از مشقِ شبانه و  پوچ دخترش لذت نمی برد ، بهتره که  زیر نگاه یک غریبه به تاراج برده بشه .

به من آرامش میده . نمی دونم چرا. ولی شاید همان حس نویسنده ای  را به من القا می کند  که از خاطراتش  با پسرش گفت . خوانده شدن خیلی لذت دارد ، بیشتر از نوشتن ، باور کنید!

زندگی من از تعلقات مادی خیلی زود خالی شد . من فراموش کردن رو خیلی زود یاد گرفتم و

از من نخواه که دلت را بشکنم!

من هرگزاسم تو را به زبان نخواهم آورد ...

چرا که امروز در کنار دیگری هستی و من با عشق  از کنار تو رد خواهم شد...

تا بفهمی او چقدر به تو می آید!

---

پی اس : برای فاتح قلبت حالا باید فاتحه خوند.