نمی دانم که دیگر کدام واژه را به کار ببرم تا عمق تمنای من برای ماندنت را به تصویر بکشد

از سوال چرا وقتی که خودم هم دلیلی برای این روزمرده گی و زجه های ملتمسانه نمی دونم ، متنفرم ... !

چشم هایی که فکر می کند این دنیا آنقدر ها هم که تعریفش را می کردند ارزش دیدن ندارد

از وقتی جدایی جای تمام حضورهای ِ من و تورا پُر کرد .  

و من هنوز زنده ام

به این امید که خیابان هایی که ازشان می گذرم همان خیابانی باشد که تو دیروز از آن عبور کرده ای یا فردا از آن می گذری .

نفسی که به امید این دمیده می شود که تو آن را روزی ببلعی

موهایی که شانه می شوند برای سفر دستان ِ تو لابه لایشان

دیوارهایی که رویشان دست می کشم تا ثابت کنم که دست هایم هنوز خالی اند

و تو هنوز زنده ای

نیمکت هایی که خالی اند

بادی که بوی جنگل ِ بارون زده میدهد

اسم هایی که لیاقت کنده شدن روی نیکمت های چوبی رو ندارن

همه ی اینا خبر از یه رسم همیشگی میدن

رسم تکرار و تکرار  و تکرار !!!  

--

عوض شدم اما نه با سرعت ثابت ، سرعت شتاب دار ، شتاب دار تند شونده ، اونقدر که خودمم متوجه تغییر متن بلاگم میشم ! میخوام برگردم با استتوس سابق

پی اس : از همیاری های سایه ممنونیــــــــــــم !

-

از خودم خوشم میاد

از خودم که انقدر بی مهابا فحش میدم

از خودم که می تونه از با نادیده گرفتن حکم اجباری خانواده

از خانواده ش متنقر باشه

از خودم که با تمام گند هایی که به گذشته ام زدم از کرده هام پشیمون نیستم و نمی شم

از خودم که بیشتر از اینکه عاشق پسرا شم ، عاشق دخترا میشم

از خودم که می تونم تظاهر کنم کسی رو دوست دارم که ازش خیلی بیشتر از این حرفا متنفرم ..!

--

نیلوفر میگه دوست پسرش که سربازه بش گفته ما همه در آماده باش جنگ هستیم بگذریم ، اصلا موضوع مورد بحث ، جنگ نیست ولی

داشتم فکر می کردم آمریکا تهران رو عین بغداد کنه

بعد محسن هنوز میشنه گیتار می زنه و با مریم جعفری لاس می زنه

احسان هنوز درگیر پرداخت قبض مبایلشه

آتنا خودش رو نصف می کنه که درسای دانشگاش رو پاس کنه

بابام خاطر نشان می کنه از خطوط پی آر ام استفاده نکنم و من همچنان استفاده می کنم

مامانم با خالم مخ هم رو می خورن

مامان بزرگ هنوز به سختی تلاش می کنه در سن هفتاد سالگی نوشتن یاد بگیره

و منم تو وبلاگم« بربادرفته ی دو»  رو می نویسم

--

راستش رو بخواین

مهران به چشم همسری

خیلی جگر می باشد ، خیلی !!!!

پی اس : حالا ما به چشم دوست پسری که هیچی ، به چشم برادری ش هم راضی میشیم ....!

مشخصات مهران : امیر تتلو ، با قد کمی بلندترو پوست سفیدتر وو........

ش.ف .ق

از این که یه اشتباه رو برای بار سوم  تکرار کردم ،

اصلا پشیمون نیستم

--

بنویس

اما نه از اینجا

از سر ِ خط !

--

تنها باری که دوست نداشتم بنویسم و نوشتم این بار بود

خواستم بگم همه ی این کارا برای توئه ، اینو میدونی که ؟!

ثابت کردم که یه اشتباه رو میشه حتی تا مرز سه بار  تکرار کرد !

--

فک نکن چیز مهمی بود

فقط یه بغض یه ساله ترکید

مقصر تو نبودی

مقصر من بودم

از همه ی این ها هم بگذریم

اصلا مهم نیست که من حتی برای تو از یه دوست معمولی هم کمترم

مهم اینه که تو انقدر شریف و خوبی  که من از این که عاشق تو ام احساس پشیمونی نکنم !   

چشمات رو ببند

من توی چشات جاموندم !

--

قبلا گریه های ناگزیرت تو ذوق می زد

حالا خودتم تو ذوق می زنی

پی اس : تارگت این پست فقط برای یه نفر بود که خودش بهتر از هرکس دیگه ای میدونه که کیه .

هر شب به قصه ی دل ِ من گوش می کنی

فردا مرا چو قصه فراموش می کنی

                                                                     ه .ا. سایه

امید بی پایان من

باور وجود تو ، توی ِ این چند صفحه

اعتماد به حس کنجکاوی ِ تو که حضورت رو در این جا اثبات می کنه

از طرفی

ایمان به بی تفاوتی ِ مثال نزدنی تو

که حضورت رو نقض می کنه  

من به نا امیدی خودم هم معتادم

پی اس : به شرافتم قسم اگه این متن تارگت داشته باشه  !

--

جایی که هیچ کس به دلیل نیاز نداره

دنبال یه همچین جایی می گردم

--

در جواب خواسته های ِ غیر ممکنم

خیلی چیزها رو پشت گوش انداختم

برای این که عین  آدم های اطرافم باشم

آدمی شدم که هیچ وقت تو برنامه ی زندگی م قرار نبود باشم

تقصیر من نبود ،  از چیزهایی خوشم میومد  که نباید میومد   

هر روز به  تکه ی بزرگتری از اعتقاداتم  پشت پا زدم

تا وقتی که الان می بینم خودمم هم یه جایی ، اون پشت ، جاموندم

جسم تظاهر گرای من به امید چی داره اینطوری می دوهه؟

همون کسی که دلتنگی دستهاش عین سهراب ، شور ربایش نبود _ عطش تنهایی بود _ حالا قلم توی ِ دست هاش مات و مبهوت کاغذ سفید میشه و از سایه ی خودشم توی خیابون می ترسه

حالا هر روز از آینه می پرسه : « کی فکرش رو می کرد اینطوری بشه ؟! »