پُرش می کنم

جای خالی ت رو نمی گم

پشت خالی م رو می گم

پی اس : تو که نشدی ولی کسی شاید باشه

که دستاش ، قفس نباشه ...!

کسی که من بی تو ، حتی منتظرشم نیستم .

--

نیمه ی  گم شده ی من

تا دلت می خواد ول بگرد و گم شو

بذار حداقل روزی که به هم می رسیم

اونقدر دلمون واسه هم تنگ شده باشه که

بتونیم بعد از اون همدیگرو تحمل کنیم  

--

امشب تولد پر سن ترین دفتر خاطرات منه

یک سالِ تموم

هیچ وقت فکر نمی کردم انقدر عمر کن ِ ...!

راستی کوش مهشید پارسال ؟!

مهشید که به درک

کاش حداقل میشد رو اعتقادات خودم میموندم

دونه های برفی که شبِ یکی از آخرین روزهای سال میباره

با من 

که از صبح فقط بیدار بودم و گشنه ام

تداعی خیلی چیز هاس

روزهای گذشته  

چنگ زدن باد      

کشیده شدنش رو ی دستم

همه ی التهاب های بچه گانه

که بجای گذشتن ازشون

سرشون کشیدم

و با وجود این که تا خرخره ام پُره ، بازم به سر کشیدن ادامه میدم

این ساعت خیلی برام عزیزه ، ساعت دوازده شب ، هفتم اسفند سال هشتادو پنج !

--

چشام دیگه رهگذر های توی خیابون رو نمی بینه

حس می کنم

تار دیدن دنیایی که اونقدر ها هم زیبا نیست

خیلی بهتر از واضح دیدنش ِ ...!

--

بالاخره کسی پیدا شد

که من با مرگش

بمیرم .

--

نگه اش میدارم

.

.

.

.

.

جای خالی ت رو میگم

-

میشه از همین امشب قید خیلی چیزها رو زد و از خیلی بندها رها شد

ولی از فردا صبح ، دل بستن دوباره آغاز میشه

این رسم ِ د ن ی ا س